RFID-technologie, een afkorting van Radio Frequency Identification, werkt door kleine chipjes in armbanden te plaatsen die met speciale lezers communiceren via beveiligde radiosignalen. Wanneer iemand deze armbanden scant, zendt de chip bijna onmiddellijk zijn eigen unieke code uit, waardoor mensen toegang krijgen zonder iets aan te raken of handmatig codes in te typen. Dit elimineert in feite al die valse papieren tickets die we vroeger overal zagen. Daarnaast zorgen beveiligingsmaatregelen zoals AES-128-codering dat niemand kan afluisteren of gegevens kan stelen. Een enkele lezer kan ongeveer 50 check-ins per minuut verwerken, wat het ideaal maakt voor locaties waar veel mensen snel binnenkomen en vertrekken, maar waar strenge beveiliging nodig is. Traditionele methoden waarbij medewerkers visueel controleren, zijn onvoldoende wanneer er sprake is van slechte verlichting of slecht weer buiten. RFID-systemen blijven betrouwbaar functioneren ongeacht de omstandigheden, wat verklaart waarom ze wereldwijd steeds populairder worden op evenementen en in faciliteiten.
RFID-polsbanden zijn verbonden met centrale toegangssystemen waarmee organisatoren in real time toegangsrechten kunnen verifiëren. Wanneer iemand zijn band scant, zoekt het systeem het unieke ID-nummer op in een lijst die aangeeft wie waar en wanneer mag zijn. Denk aan specifieke gebieden van de locatie, bepaalde tijdstippen van de dag, of het type ticket dat iemand heeft gekocht, voordat ze worden doorgelaten. Verloren of gestolen banden vormen evenmin een probleem, omdat medewerkers deze direct kunnen uitschakelen bij alle toegangspoorten. Bovendien worden gedetailleerde registraties bijgehouden van alles wat iemand probeert te benaderen, inclusief exacte tijden en locaties, wat handig is voor controle op voorschriften of het onderzoeken van incidenten achteraf. Volgens onderzoek uit 2023 van het Event Safety Journal, vermindert geautomatiseerd scannen menselijke fouten met ongeveer 72 procent in vergelijking met ouderwetse handmatige controles. En het beste is dat deze systemen uitstekend blijken te functioneren tijdens lopende evenementen, omdat ze snel aanpassingen kunnen ondersteunen indien nodig gedurende de dag.
RFID-technologie maakt authenticatie binnen seconden mogelijk, wat van groot belang is bij grote menigtes op muziekfestivals, sportevenementen en conferentiezalen. Het contactloze karakter betekent dat deze systemen per uur ongeveer driemaal zoveel mensen kunnen verwerken vergeleken met ouderwetse barcodescanners, waardoor de vervelende wachtrijen tijdens drukke openingstijden worden verminderd. Beveiligingsmedewerkers ontvangen direct meldingen via hun dashboards wanneer iemand valse of dubbele tickets probeert te gebruiken. Volgens Crowd Management Quarterly van vorig jaar zagen locaties met meer dan tienduizend bezoekers een daling van ongeveer twee derde in pogingen tot ongeautoriseerde toegang nadat zij overstapten op RFID. Wanneer reguliere controles geautomatiseerd worden, hoeven bewakers niet langer de hele dag vast te zitten bij de toegangspoortjes. In plaats daarvan nemen zij posities in waar ze actief gebieden kunnen patrouilleren en problemen kunnen signaleren voordat ze zich voordoen, waardoor de veiligheid in het algemeen verbetert, terwijl de menigte toch soepel door de ingangen blijft stromen.
RFID-polsbandjes zijn uitgerust met wat fabrikanten een unieke identificatie (UID) noemen, die fungeert als een digitale vingerafdruk die niet kan worden gewijzigd nadat deze in de fabriek is ingesteld. Wanneer iemand probeert toegang te krijgen, controleert het systeem niet alleen de UID, maar vergelijkt het ook met opgeslagen geheugeninformatie. Beide moeten overeenkomen voordat toegang wordt verleend. Deze tweeledige verificatie maakt klonen bijna onmogelijk, omdat namaakchips niet beschikken over de diepe, op siliciumniveau gebaseerde handtekeningen die nodig zijn om de beveiligingstests te doorstaan. Het systeem voert ook voortdurend vergelijkingen uit met de centrale database, zodat elke dubbele UID direct wordt opgemerkt en pogingen tot fraude onmiddellijk worden gestopt. Brancherapporten uit ongeveer 2023 tonen aan dat deze beveiligingsmaatregelen vervalste legitimaties bijna volledig hebben teruggebracht in vergelijking met oudere systemen die simpelweg genummerde reeksen gebruikten.
De huidige armbanden maken gebruik van zowel fysieke trucs als digitale beveiligingen om nepversies te voorkomen. De holografische materialen hebben microscopische optische patronen die van kleur veranderen wanneer ze worden gekanteld, en er zijn speciale inktsoorten die alleen geheime markeringen tonen onder zwarte licht. Sommige bandjes bevatten ook verborgen details zoals willekeurige microgravures die moeilijk te kopiëren zijn, en materialen die daadwerkelijk beschadigen als iemand ze probeert te verwijderen. Al deze beveiligingslagen betekenen dat iedereen die ze probeert te reproduceren buitensporig veel geld zou uitgeven en serieuze technische obstakels zou tegenkomen. Evenementenorganisatoren die deze meervoudige verificatiestappen toepassen, zien bijna geen valse tickets meer, waarbij het aantal namaakgevallen is gedaald tot minder dan 0,2% van alle aanwezigen. Wat begon als een simpele toegangsmethode, fungeert nu meer als een high-tech beveiligingsapparaat dan ooit tevoren.
Moderne polsbandjes bevatten fraudebeveiligingen die niet ongedaan gemaakt kunnen worden nadat ze zijn geactiveerd. Ze bevatten doorgaans zwakke lijmen die gemakkelijk breken, kleine gaten in specifieke patronen en die rode VOID-stickers die zichtbaar worden wanneer iemand probeert ze te verwijderen. Wanneer deze beveiligingen worden geactiveerd, tonen ze duidelijke signalen dat er iets mis is — denk aan grote, vetgedrukte letters die OPENED zeggen of compleet verbroken zegels. Het doel van dit ontwerp is om te voorkomen dat mensen hun polsbandjes met anderen delen. Alleen de persoon aan wie het bandje oorspronkelijk is gegeven, kan het probleemloos dragen. Als iemand eraan vervalst, is de schade onmiddellijk zichtbaar voor personeel dat de toegangsbandjes controleert gedurende de dag.
De meeste eventplanners gebruiken nu eenmalige systemen voor RFID- en NFC-tags, waarbij deze tags in feite worden uitgeschakeld zodra ze eenmaal bij de toegang zijn gescand. Deze tags zijn voorzien van ingebouwde speciale codes, en zodra iemand door de poort is gegaan, markeert het systeem die code als gebruikt, zodat deze later niet opnieuw kan worden gebruikt. Wanneer gekoppeld aan materialen die aangeven wanneer er fysiek is geknoeid, krijgen we twee verschillende manieren om te voorkomen dat mensen stiekem terugkeren. Ook de cijfers ondersteunen dit: beveiligingsrapporten van grote evenementen tonen een daling van ongeveer 89 procent in pogingen om zonder geldige toegang terug te keren, sinds deze maatregelen zijn ingevoerd, volgens de laatste statistieken uit de veiligheidsbeoordelingen van 2023.
Het armbandsysteem stelt locaties in staat om verschillende toegangsniveaus in te stellen, afhankelijk van wie ze draagt. Regelmatig personeel krijgt meestal volledige vrijheid om over de gehele locatie te bewegen, terwijl VIP-gasten speciale pasjes hebben voor beperkte zones, zoals privélounges achter het podium of zelfs de backstagezone zelf. Alle anderen blijven gewoon op hun aangewezen plaatsen in de hoofdruimtes van het evenement. Deze opzet voorkomt dat mensen naar plekken lopen waar ze niet horen te zijn, zoals de regiekamer waar alle showtechniek wordt gemonitord, of de rustkamers waar artiesten ontspannen voordat ze op het podium treden. Evenementenorganisatoren beheren al deze toegangsinstellingen via hun centrale bedieningspanelen en kunnen gedurende de dag indien nodig wijzigingen aanbrengen voor honderden, zo niet duizenden bezoekers bij grote evenementen.
RFID-lezers die op verschillende zones zijn geplaatst, scannen armbanden en vergelijken deze in realtime met actieve toegangslijsten. Als iemand te dicht bij gebieden komt waar hij niet mag zijn, zoals VIP-lounges of gangen achter de schermen, verifieert het systeem automatisch of die persoon de juiste toestemming heeft. Wanneer mensen proberen zonder toestemming toegang te krijgen tot beperkte zones, klinken er luide alarmen en ontvangen bewakers direct meldingen op hun apparaten. De manier waarop deze beveiligingslagen samenwerken, vormt meerdere beschermende ringen rond waardevolle objecten en medewerkers, terwijl regulier verkeer nog steeds soepel via de ingangen kan passeren.
